edip cansever

"...
ve yıllarca sonra kadının ölüsünü
bir bulantı cenazesi gibi kaldırdılar içimden..."

okuyorsan üç kez sus

kendime yazdığım mektupları yakıyorum şimdi
kibritimin ucunda mavi gözlerin
şöminede kızıl saçların
ayrılığın ateşi
işte böyle üşütür beni

?

tanrı sana sen acizsin dediğinde
senden aciz bir yaratığın yardımına koşmaktır

hiç olmak
hiç olmamak
sonunda hiç olmayı
kim istemez
kendimi affetmek zorunda kalmadan
kırmak isterdim kalbimi
ben bazen unutuyorum
senin hiç olmadığını

ölmemi değil acı çekmemi istiyordun
tanrı değilsen sıçtın