yüzünü görmediğimde neye baktığımı bilmiyorsun
anlam vermeyi anlamsız bulduğum hiçliğinden hatırlıyorum
kapılar pencereler kapansa bile değişmiyor kirpiklerindeki karanlık
şimdi gidiyoruz desem sorgusuz sualsiz toplar doldurursun beni sandığına
evini terk ederken eteğini çekiştiren çocuk parmaklarından tanırım seni
yasak ağacın meyvesinden yiyece kadar ölümsüzdü anan baban
ölümü görünce ağlamandan hatırlarım sesini