o duvarları uçarak aştığıma inandım
ne kanadım vardı ne de oldu biliyordun
demir ranzaya vuran anahtarların sesi
her perşembe gelemez seni doğuran
aynadaki çığlığını sildirecek kimsen yok
paranın alçak dostluğuna güvendin
parmaklıkların arasında duvarların üzerinden
sessizce kanatlanacaksın acı gerçeğine
iki katlı plazalarıyla ünlü hapisanelerden