ortaokula giderken babam futbol okuluna göndermişti
kapalı stadın yanında yine aynı ölçülerde bir antrenman sahası vardı
bütün çocuklar başımızda hocalar hep beraber orada top oynardık
dizlerimden sakatlandım ve futbol benim için tamamen bitti neyse ki yürüyebildim tekrar
geçen yaz stadın yıkım kararı çıktı ve atıl duruma düştü yan saha
her akşam yanından geçiyor yürüyerek eve gidiyordum
çimler uzamıştı bazı yerlerinde ise çimler tamamen yok olmuştu
güneş kaybolmaya yakın hava serinleyince mülteciler toplanıp maç yapıyorlardı
köşedeki bayiden iki bira alıp bunları izliyordum
hem biraz tanımak hem de amatör futbol sevgimi yaşamak istiyordum
türkçe ve arapça konuşuyorlardı eğitimsiz olmaları insan olmadıkları anlamına gelmiyordu
aklıma idlipte kimyasal gaz ile öldürülüp bir kamyonetin kasasına doldurulan çocuklar geldi
yine bugünlerde idlipin yıkılan binaları arasında renkli balonlarıyla oynayan çocuklar geliyor aklıma
neden gözünüze batıyor bu insanlar neden yetmezmiş gibi sürekli gözümüze batırmaya çalışıyorsunuz
ben bir suç işlemedikleri sürece hiçbirine karşı değilim eğitim almaları taraftarıyım
vatan bilinci aşılanmalı sevgi saygı hoşgörü aşılanmalı ve savaşmaları mücadele etmeleri sğlanmalı
belki kürtlerin çoğundan türk görünen türk düşmanlarından göremediği yakınlığı görür vatanımız
ben umutluyum siz ne derseniz deyin birkaç kuşak sonra tam birer türk vatandaşı olacaklar