zamandan mekandan bağımsız bir varlığın eseriysek
yaşadığımız hayatın sonuçlarının tarafımıza kanıtlanması
elbette bize bir tekerrür hissi verecektir
neden mi
ne kadar bok varsa
hepsini kendi ellerimizle yedik

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

hüznüm aylak aylak geznir saçlarında

parmaklarım kaskatı kesilmiş aralıksız çalışmaktan

taşı sıkıp suyunu çıkarmaya çalışırken taşa dönmüş ellerim

rüzgarda savrulan ot yığınından farkı yok başını okşarken hayalimin

 

 

 

 

 

 

 

 

sende hata olsa ne olur

tanrısın haklı çıkarsın

firavundan ne varkın var

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

seni düşünerek ağlıyorum

değişen bir şey yok

sanki ölmemişsin gibi hüzünlüyüm

üzerimde ördüğün kırmızı bulutlar

depremlerde çatırdayan ama yıkılmayan duvarlar

ellerinle ördüğün yuvam benim her şeyim

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 
aklıma geleni yazabilirim
aklımın şeytanı gibisin
seni severek kötülük edebilirim
herkes hariç kanedime

 

 

orospu çocuğu mitçi

ben geberince kimi kolladığını söyleyerek üteceksin milleti

ha göt

amını ganını sikeyim alyınızın

 

 

 

boş versene

mitçinin gulakları

eşşşek gulakları

 

 

 

 

madde kendisini oluşturan atomlar gibi
atomlar kendisini meydana getiren parçacıklar gibi
koşullar gereği nasıl tepki vermesi değişmiyorsa
bilinç de eğer şartlar yerine geldiği takdirde
kendini varlık sahnesinde bulacaktır diye düşünüyorum
özgür irade mi
iyi bir şey yapmak istemiyorsan canın cehenneme
tanrı seni böyle yaratmışsa bile bana ne amk
aranızda anlaşın

 

 

 

 

 

 

 

 

 

hiç çıkmamışım meğer

hala içindeyim senin

azalarak tükeniyor gibi sesin

ama ilk kez duyuyor gibiyim seni hala

kalbimin her atışında

ne olur ol ne olur

tanrım olman umurumda değil

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 ritüel peşinde koşarken önüne geleni ezen bir fildir din

 

 

 

 

 

 

 

yokluğun bana acı veriyor

seni sevmiş olamam

ben kalpsiz biriyim

sensizliğin bir anlamı olamaz

 

 

 

 

 

 

 

 

 

kime ne söylesem boşa

bari sen dinle beni

kaybedeceksin

kaybedeceğini elinle

alnının teriyle kazanmaya bak

 

 

 

 

 

 

 

 

 

bilmiyorum

bilmediğim şeyin önemsiz olmasını bekliyorum

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

değerisiz olarak gördüklerime borçluyum

son kırıntısına kadar yiyorum ekmeğini babamın

allah ondan razı olsun

sıra annemde

keşke ondan önce ölsem

 

 

 

 

 

 

 

 

beni yaratan benim

tanrı sadece bir aracı

 

 

 

 

 

 

 

tanrı bu dünyadaki sana baktığı an
öbür dünyadaki senin kim olduğun belirleniyor
dolanıklığımız kıyamette kopacak
tanrı söz vermiş o güne kadar yüzleşmeyeceğiz
o zamana kadar süpersin
vahiy sonucu etkileyebilir ama ölçüm değildir
aslında kendimizi deniyoruz lan
aynaya bakana kadar kim olmadığını bilemezsin
vicdan yapma mülayim patlat bombayı

 

 

 

 

 

 

hiç olmayan eşim

hiç olmayan çocuklarım

tanrım neden hiç yoksun sen

ben hiç yaşamadım bu dünyada

bakın işte söylüyorum tüm gerçeği

ters köşe filmlerin yönetmeni bir ilah bu

onu arıyorum o ise tam bir kaçık gibi gizleniyor

 

 

 

 

 

ne anlatmaya gerek var

ne de söylemeye

seni tanıyorum

ama bilmiyorum

 

 

 

 

 

 

 

 

 

seni sevmiyorum tanrım

seni iyilik yaparak sevmiyorum

iyi bir insan olmaya çalışarak nefret ediyorum senden

ne olur anlama beni

ne annemsin ne de babam

kardeşim bile değilsin

beni yaratmış olman benim suçum değil

tiksiniyorum senden tanrım

beni affet

 

 

 

 

 

amel defteri istatistikleri

 

 

en çok sövülen şahış : recep tayyip erdoğan

göt herif

 

 

 

 

 

 

yansıyan bir hiçsin gecenin karanlığında kendine doğru fırlamış bir ok gibi soru soruyorsun gölgene düşen bir ak sevdiriyor sana gördüğün şeyi yıllar geçtikçe yaklaşıyor gerçek azalan altın saatlerde geri kalmış delilerin zekası parlıyor yarım yamalak cevaplarla iç çekiyor bir ayyaş yudum yudum acı ah ne kadar güzel birini güneş doğarken tanıyamamak

 

 

 

 

 

 

 ne mutlu türküm diyenlerin yüzde 99unun
vatanındaki sahillerde tatil yapması imkansızdır
çünkü reisler
orospu çocuğu resiler kahramandır
o biçimlerdir
saksıya fesleğen gibi otururlar

 

 

 

 

 

 

 

 

 şu an çalmanıza izin veriyor olabilir
ancak vermediği gün elbet gelecek
ben benim olanla yetinmeye şimdiden razıyken
sizin acınız şükür etmeyi öğrenseniz bile
hiçbir zaman hafiflemeyecek
o gün gelecek

 

 

 

 

 

 

 

 

insan da tüm hayvalar gibi söven bir canlıdır

 

 

 

 

 

 

 

 

bilmiyorum ne yazsam
kimsenin aklına gelmeyen
neden benim aklıma gelsin ki

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

yarım kalan bir kitabım var

bir daha yaşayacak olsam bile yarım kalacak

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

yaşanacak başka bir şey yok

ölüp ölüp dirileceğiz gözlerimizin içine bakarak

ben bir çift ayna göreceğim

yan yana durmuşsun doğum cenazemde

 

 

 

 

 

 

 

o an için yaşamak istedim sanırım

öyle olmalı

oysa ölmeyi çok istediğim anlar çoğunluktur hayatımda

ama o an sevmek geldi içimden hayatı

belkide sevmesem bile katlanmayı merak ettim

ne olacak

hiçbir şeyin nasıl değişmediğini görmek istedim sadece

 

 

 

 

 

 

 

 

öyle bir koleksiyoncusun ki sen

zaten her şeyi yaratabiliyorsun

 

 

 

 

 

öleni hatırlamak zordur

nasıl öldüğüdür önemli olan

nasıl yaşadığını sadece kimse bilmez

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

içimden geliyor

içim bilmediğim bir kaynak

şikayetçi değilim nedense

onu kabul etmek içime siniyor

sorun içimden geldiğine kavuşamamak

 

 

 

 

 

 

 

 

 

tanrı ile konuşurken bile yalnızım

ona sunacak başka kimsem yok

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

uyut beni yarım kalmış hikayelerinle

cana yakın uzaklığınla sarıp sarmala

öyle saklan ki benden

seni bulduğuma sevineceğim bir yer bırakma bana

istesende bulamam yüreğini

biliyorum kaybolamazsın sen

çıngırağına söz geçiremeyen bir yılandır gerçek

 

 

 

 

 

 

 

 

 

seni de çözdüm

daha doğrusu

maskeni indirmeye mecbur kaldın

isteyerek veya istemeyerek sildin beni

dert değil

 

asla hesap edemeyeceğin bir yol bulmazsam oyun biter

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

kayanın düşmediği

selin basmadığı

yıldırımın çarpmadığı

polisin rüşvet almadığı

devletin kör gibi olduğu

teröristin avucunda tuzla koştuğu

şehidin kerpiç evine ay yıldız ile sıvadığı

ölüm

 

kardeş olmaya hazırım

ilk hatanda kafanı kırmaya da

 

 

 

 

 

 

 

 

 

neden içiyorusun

içenler iyi bilir ki

daha acı değildir hiçbir masumun ölümü

pişman olmuş bir yürekten

ayık olarak haberinizi almak istemiyorum hepsi bu

bir kadeh içmeyip kan kusturabilene lanet olsun

neden içmiyorsun

içemiyorsun

böyle çakma ilahın amın koyayım

kendine reis dedirtiyor

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

nasıl kabul edeceğimi bilmiyorum

benimsediğim bir davranış biçimiyle karşılaşmadım henüz

üstelik sadece kapımdan içeri girdiniz sadece

ister istemez buyrun demiştim oysa

bir şeyler söylemek istiyordunuz her halinizden belliydi

ha kapının eşiğinde ha salonun ortasında

kılına zarar gelmeden gideceksi geldiğin yere

geldiğin yere dönünce başına ne gelir bilmem

belki hayal edebilirim

 

 

 

 

 

 

 

 

 

sen beni kıramazsın

zaten yok sayılırım

 

 

 

 

bir kitap yazar yazmaz çıkacağım karşına

mükemmel bir fiyaskoyu gözümde büyütmeden çalamam kapımı

birkaç dize var olacak içinde sadece kopuk kopuk beni kıymetlendiren

sımsıkı sarılırken bana neden anlayamadığımı düşünüyorum seni hala

bir kitap yazacağım hepsi bu

kahrolası ciltler dolusu

bir satıra gizleceyeceğim sana olan içten sevgimi

beni bitirmeden bulmanı istemiyorum beni

 

 

 

 

 

 

 

 

bir kere ölüyorsanız umut hiçin tekidir
ama birden fazlaysa hayat
umut ciddiye alınması gereken biridir

 

 

 

 

 

 

 

bilgi çeşitli şekillerde depolanabiliyor
bu bilgiye enerji olmadan ulaşmak mümkün mü bilmiyorum
eğer var olan her şeyin bilgisi bir şekilde bir yerlerde depolanıyorsa
gerekli koşullar tekrar sağlandığında
bilincin de tekrar meydana gelebileceğine inanıyorum
bu olay benim zihnimde en basit
yağmur döngüsü şeklinde canlanıyor

yok olmayı istemen umurumda değil
hatta bu noktada sana keşke bile diyebilirim
ben kafamın takılı kaldığı şeyi çözmeye çalışıyorum sadece
bu soru aklımı başımdan düşürüyor
bir çift zar gibi yuvarlanıyorum boşlukta
bir yere çarpıp durmadıkça gelemiyorum kendime

 

 

 

 

 

öldüğün için değil ayrıldığımız için üzgünüm

biliyorum

hiçbir şey ölmez

ayrılık

ölüm diyerek avunduğumuz pişmanlıktır

hiç tanışmamış olmamız 

birbirimizi özlememize mani olamaz

 

 

 

 

 

adalet arayan cehennemin dibine gitsin

 

 

 

 

 

 

muhammed'i kopardığınız gibi
atatürk'ü koparamayaksınız benden

 

 

 

 

 

 

 

 

hala ondan bir haber yok mu diyorsun

yer gök adını sayıklarken

bir elinle boğazını sıkarak

neden hiç kimse konuşmuyor diye soruyorsun sulanan bakışlarındaki şaşılığa

anlayacağın dilden arkana bakmadan kaçmayı marifet sayarsın bilirim

sana dönecek olan tek şey

cevabı asla değişmeyen bir sorudur

ben kimim

neyim

kes sesini boktan hayat

seni yaşamayı bilmiyorum

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

yeterince süre tanıyacak olursanız
kimseyi tanıyamazsınız
bizler acelesi olan ciddi insanlarız 

 

 

 

 

 

 

 

iz bırakmayan kitap yoktu
peşinde ne işim vardı bilmem senin

 

 

 

 

 

 

konuşacak birini bulamazlarsa
kendilerini görmezden gelirler

 

 

 

 

 

bir fazlası benim dengemi bozar
ne istersem isteyeyim ep zararıma olmuştur bu yüzden
ya hiç tam gelmez
ya da hep eksik hesaplamışımdır hak ettiğimi

 

 

 

 

 

senden bi bok olmaz pitin piçi

amerigalı kahpe çocuklarını senden kurtulmadan temizlememeiz mümkün değil

ikiniz üst üste koyup sikeceğiz