aklıma gelmişken unutmadan yazayım şimdi adem öldükten onbin yıl sonrasını düşünüyorum böyle ormanın içinde diğer canlılardan ayrılmış bir insan topluluğu var alet edevat yapmışlar evleri var evleninin ertafına duvar örmüşler konuştukları dil her geçen gün gelişiyor yazı resim ilerliyor ateş yakmayı yemek yapmayı öğrenmişler hatta bir akşam meraklı çocuklar topluluğun en yaşlısına soruyorlar bize adem babamızı anlatsa bakın başlıkta dönen tartışmanın kaynağını söylüyorum size adem hakkında konuşmaya başlayacak yaşlı insan ne anlatacak bir şey bilmiyorum diyemez saygınlığını yitirebilir çok biliyormuş gibi yaparak buradan bir şeyler ütebilir veya her şeyi doğru anlatabilecek bir silsileden geliyordur bu ihtiyar habilin mi yoksa kabilin mi soyundan geliyor karısına söz geçiremeyen ihtiyar soruya ne cevap vereceğini düşünürken meraklı çocuklar av hayvanını iştahla yiyorlardı hepsini başından def etmek istediği sırada gözü etlerinden sıyrılmış kaburga kemiklerine takıldı kabilenin tüm kadın ve erkekleri bir aradayken ayağa kalktı ve size gerçeği anlatma zamanı geldi bu adem babamızın yani hepimizi yaratanın hikayesidir kaburgadan girdi köprücük kemiğinden çıktı aynı ekilde eşiyle sorun yaşayan diğer erkeklerin hoşuna gidecek bir palavra sıktı saftirik kadınların da madem öyle peki demesiyle birlikte din patates oldu bu şekilde dünyanın pek çok yerinde pek çok ihtiyarın meraklı çocuklara cevap vermek zorunda kaldığını hayal ediyorum bir hikaye öne çıkmış topraktan sudan çamurdan yaratılma hikayesi bütün bunlar olurken tanrı izliyor doğru tahminlerde bulunanların içlerini huzurla doldurduğuna eminim bu hikayeyi duyan çocuklar çamurdan bir insan heykeli yapıyor ve başlıyorlar beklemeye tık yok bugün koca koca profesörlerin hala bu işle uğraşıyor olmaları komik değil mi neyse çocuklar çağırıyorlar ihtiyarı işte çamur işte adem hani niye ayağa kalmıyor niye bizimle konuşmuyor dede ters köşe içinden lan bunlar dünyanın ilk atayizleri mi yoksa diyor içinden soğuk soğuk terlerken serin bir rüzgar esiyor ihtiyar patlatıyor cevabı tanrı ona üfürmeden olmaz çocuklar yaz var kış var esiyor esmesine de can veren hangi rüzgar çocuklar büyür ihtiyar artık ölüme çok yakındır başında toplananlara tanrının nefesi ademin düşünmeye başlamasıdır düşündükleri arasında doğruyu bulmasına yardım eden vicdanıdır diyor ve eşhedü gibi bizim durumumuz elimizde bulunan kitapları hesaba katarsak biraz farklı olabilir fakat temelde sorun hiç değişmedi diyebilirim geçmişte de kitaplar sayfalar varmış ama bugünkü kadar herkese açık olmadığı ortada bence o onu dedi bu bunu dedi de kalma elindeki tüm verileri tekrar tekrar gözden geçir sen ne diyorsun onu söyle