biz de gözlemciyi gözlemliyoruz. ve bu fiil onun konumunu belirliyor. o gözlemini evrenin zıttı üzerinden yapıyor. biz evrenden yapıyoruz. o tüm olasılıklara her an hakim. biz ise sadece birini görebiliyoruz. bizim oluşturduğumuz zıtlık onu seçim yapmaya yöneltiyor. biz konumumuzu değiştirdiğimizde o da konumunu değiştiriyor. bunu biz istedik. insan bir olasılıktı ama kimin insan olacağı kesin değildi. herşey olabilirdi. ama en çok belki de sadece biz istedik. bu seçim bizde de bir zıtlık meydana getirdi. bu ona taraf olmanın yolunu açtı. o bizim gözümüzden de gözlemliyor kendini, gözlemledi de. kendisi hakkında hiçbir bilgi vermeden, aramızdaki zıtlığın bir tarafında konumlandı. bizi yanında görüyor ya da karşısında. biz onu ya yanımızda görüyoruz ya da karşımızda. ama bizim dışımızda hiçbir şey yerini değiştiremiyor aslında. bize bu yüzden insan deniyor.